شتاب‌دهنده‌های بنزوتیازول سولفنامید نیز از مشتقات 2-مرکاپتو بنزوتیازول هستند که در آنها یک آمین، طی یک واکنش اکسیداسیون به اتم گوگرد مرکاپتو متصل شده است. انواع مختلف این شتاب دهنده در نوع آمین به کار رفته در ساختمانشان با یکدیگر تفاوت دارند. انواع مهم شتاب دهنده های سولفونامیدی عبارتند از: CBS, TBBS, MBS, DCBS.

با استفاده از بنزو تیازول سولفنامیدها، در مقایسه با شتاب دهنده های مرکاپتو نظیر MBT و MBTS، شروع ولکانیزاسیون با تاخیر صورت می گیرد، بنابراین بنزو تیازول سولفنامیدها ایمنی فرآیند را بهبود می بخشند. پایداری حرارتی یک سولفنامید بستگی به گروه های استخلاف شده روی اتم نیتروژن آن دارد، زیرا گروه های استخلافی مختلف درجه ی تاخیردهی متفاوتی دارند. ایمنی فرآیند (زمان اسکورچ) از CBS به TBBS و MBS افزایش می یابد و DCBS بیشترین ایمنی فرآیند را در میان شتاب دهنده های سولفنامیدی داراست.

در میان انواع شتاب دهنده های سولفنامیدی، با مقادیر مصرف یکسان، شتابدهنده TBBS بالاترین دانسیته ی اتصال های عرضی (بالاترین مقدار تنش) را ایجاد کرده و پس از آن شتابدهنده CBS و شتابدهنده MBS دانسیته اتصال های عرضی نسبتا کمتری را ایجاد می کنند و بالاخره شتابدهنده DCBS در انتهای این سری قرار می گیرد. اما این تفاوت ها روی هم رفته اهمیت چندانی ندارد و تمامی سولفنامیدها نسبت به شتاب دهنده های مرکاپتوی ساده، دانسیته ی اتصال های عرضی بیشتری را ایجاد می کنند.

برای فعال کردن بنزوتیازول سولفنامیدها افزودن ZnO به فرمول آمیزه ضروری است. در آمیزه های حاوی CBS، افزودن اسید استئاریک به منظور افزایش میزان تنش توصیه می شود. در آمیزه های حاوی TBBS، MBS یا DCBS، افزودن اسید استئاریک به منظور دست یابی به دانسیته عرضی بالاتر، ضروری است.

فرآیند پخت برگزیده و مناسب برای سولفنامیدها، پخت پرسی می باشد( قالب گیری فشاری، تزریقی و انتقالی). از سولفنامیدها در سیستم های ولکانیزاسیون پیوسته در بخار، بستر سیال، حمام نمک و پخت با فرکانس بالا نیز می توان استفاده نمود، اما معمولا در این شرایط یک شتاب دهنده ی ثانویه نظیر تیورام یا دی تیو کاربامات نیز به سولفنامیدها اضافه می شود. هنگامی که از سولفنامیدها برای پخت پیوسته یا غیر پیوسته در بخار (مانند اتوکلاو) استفاده می شود، توجه به خواص ویژه ی سولفنامیدها ضروری است. سولفنامیدها در اثر حضور توام حرارت و رطوبت، بلافاصله تجزیه شده و سبب می شوند که فرآیند پخت سریع تر شروع شده و پایان یابد، و به این ترتیب مدت زمان تاخیر در شروع ولکانیزاسیون کاهش می یابد که البته کوتاه شدن زمان تاخیر در مورد ولکانیزاسیون آمیزه ها با بخار بسیار مطللوب است زیرا این امر سبب می شود که از تغییر شکل محصول حین پخت جلوگیری شود. DCBS برای پخت با بخار مناسب نیست. از سوی دیگر این شتاب دهنده ها برای پخت با هوای داغ نیز مناسب نیستند زیرا شروع ولکانیزاسیون را به تاخیر می اندازد.

الاستومرهای زیر را می توان با استفاده از سولفنامیدها و گوگرد ولکانیزه نمود:

NR IR BR SBR و NBR. اما برای ولکانیزاسیون CR، سولفنامیدها اصلا مناسب نیستند و برای ولکانیزاسیون آمیزه های با پایه ی پلیمری EPDM نیز برخی از ترکیب های آنها را می توان مورد استفاده قرار داد.

همانند شتاب دهنده های مرکاپتو، اعضای این گروه از شتاب دهنده ها نیز کاربرد وسیعی در تولید قطعه های لاستیکی دارند. شتاب دهنده های سولفنامیدی به جهت طیف ویژه ی خواصشان، عمدتا ولی نه منحصرا، در صنعت تولید تایر مورد استفاده واقع می شوند. کاربردهای دیگر سولفنامیدها در ساخت قطعه های فنی است که تحت تنش های دینامیکی بالا واقع می شوند (نظیز تسمه نقاله ها، ضربه گیرها و اتصال های الاستیک) و همچنین در قطعه های فنی عمومی تر ( نظیر واشرها، شیلنگ ها، نوارها، اتصالات، توپی ها و …). در صنعت تولید کفش و کابل نیز به میزان قابل توجهی از سولفنامیدها استفاده می شود. در صنعت لاتکس از سولفنامیدها استفاده نمی شود. به علت طعم تلخ این شتاب دهنده ها از آن ها در تولید قطعه هایی که در تماس با مواد غذایی هستند نیز استفاده نمی شود.